Placki z cukinią

Placki z cukinią, lżejsze, letnie, chrupiące. Gdy cukinia zalewa ogród albo promocję w sklepie, mieszanka z ziemniakiem ratuje letni sezon. Około dwóch trzecich ziemniaka i jednej trzeciej cukinii zachowuje klasyczną technikę placków, potrzebujesz tylko wyraźnie więcej siły przy odciskaniu, bo cukinia zawiera znacznie więcej wody. W przeciwieństwie do czysto ziemniaczanej wersji, która jest sycąca i całoroczna, ta mieszanka to świadomie letnia, lżejsza odmiana, która powstaje najczęściej właśnie wtedy, gdy w ogrodzie albo na targu dojrzewa więcej cukinii, niż da się zjeść na surowo. Cukinia trafiła do Europy Środkowej z Włoch dopiero w XIX wieku, więc ten wariant jest wyraźnie młodszy niż klasyczny placek ziemniaczany i w polskich książkach kucharskich pojawił się względnie późno, za to w wielu domach w diasporze przyjął się bardzo szybko jako praktyczne letnie rozwiązanie.

Zakupy i gotowanie

Weź ziemniaki raczej mączyste lub uniwersalne, średnią cukinię, jajko i odrobinę mąki. Śmietanę kupisz w sklepie polskim albo jako schmand, różnicę wyjaśnia wpis śmietana czy schmand, dokładne proporcje i technikę pogłębia przewodnik po plackach. Przy kupowaniu cukinii zwróć uwagę na twardą, błyszczącą skórkę bez miękkich miejsc, starsze egzemplarze mają zwykle więcej wody i większe pestki, które lepiej usunąć przed tarciem.

Cukinia puszcza znacznie więcej wody niż ziemniak, dlatego mocno odciśnij masę, inaczej placki będą miękkie, a nie chrupiące. Trzymaj patelnię stale gorącą i smaż małymi partiami, żeby temperatura nie spadła, w tym szczególnie pomaga patelnia żeliwna.

Praktyczne, gdy niemieckie lato jest gorące, a ciężkie ziemniaki to za dużo na talerzu. Dzieci często wolą cukinię w plackach niż w sałatce, a do tego przepisu nie potrzebujesz żadnych specjalnych składników, wszystko znajdziesz w zwykłym niemieckim supermarkecie. Gdy w ogrodzie albo u sąsiada dojrzewa naraz zbyt dużo cukinii, ten wariant bywa najszybszym sposobem na sensowne wykorzystanie większych ilości, zamiast wyrzucania warzyw na kompost.

Przy stole

Podawaj je gorące ze śmietaną albo lekką sałatą, na przykład z ogórkiem i koperkiem albo z prostą sałatką pomidorową. Wychodzą letnie i wyraźnie lżejsze niż same ziemniaczane, zastępując tym samym ciężki niedzielny talerz w upalne dni, bez utraty smaku.

Za słabe odciśnięcie, za dużo ciasta naraz na patelni i zimna patelnia zostawiają placki miękkie, a nie chrupiące. Ręcznik kuchenny albo worek do odciskania pomaga przy dokładnym wyciśnięciu, a pierwsza mała partia testowa od razu pokaże, czy masa jest dobra. Za dużo mąki też robi placki mdłymi i ciastowatymi, trzymaj się więc skromnej ilości i postaw raczej na dokładne odciśnięcie wilgoci z masy.

Wróć do klasycznych ziemniaczanych, do wersji z serem albo z jabłkiem w rodzinie placków. Przewodnik po plackach porównuje wszystkie warianty i potrzebną pracę z wodą.